انيشتن 10 سال بعد از ارائه تئوري نسبيت خاص، در سال 1915 تئوري نسبيت عام (General theory of relativity) را، به دنبال کشف معادله ميدان گرانشي، مطرح کرد. نسبيت خاص در مورد پديده هايي با سرعت ثابت مصداق داشت، اما انيشتن با مورد توجه قرار دادن سيستم هاي شتاب دار، بويژه نيروي جاذبه، به نسبيت خاص عموميت بخشيد و آن را نسبيت عام نام نهاد. تئوري نسبيت عام در حالت خاص، که سرعت ثابت و شتاب صفر است، به همان نسبيت خاص تبديل مي شود. بنابراين نسبيت خاص، محدود به مسافت هاي دور از ماده يا ميدان جاذبه است.

اساس نسبيت عام انيشتن بر يک برداشت ساده از طبيعت استوار است و آن سقوط آزاد يک آسانسور و احساس بي وزني فرد در آسانسور (عقربه صفر ترازو) است. در اينجا نيروي گرانش (جاذبه) چه مي شود؟ مسلم است که اين نيرو وجود دارد اما گرانش رو به پايين با نيروي ديگري برابر با آن و در خلاف جهت آن خنثي مي شود. بنابراين گرانش با شتاب هم ارز است. انيشتن اين واقعيت را اصل "هم ارزي" نام نهاد. فهم نسبت عام يا تئوري گرانش بدون زبان رياضي مشکل است. اين تئوري به آناليز و معادلات تانسوري نياز دارد تا به هنگام تبديل عمومي سيستم مختصات، فرم خود را حفظ کند. انيشتن براي تقويت جنبه هاي رياضي نظريه خود از دوستش مارسل گراسمان کمک گرفت.